ได้ไปกินข้าวสักที
อ่ะ เขียนไม่ทันของวันที่ 30 แหะ
วันนี้ตอนเรียนคาบแรกเสร็จ เราก็ออกมายืนเหม่อมองไปที่ภาควิชาซึ่งมีการรับบริจาคเลือด
เราอยากบริจาคมาก แต่เราไม่พร้อม
เรายืนนิ่งคิดอยู่คนเดียว
แล้วเธอก็เดินมา...
อ้าว ... เจอกันโดยบังเอิญ
เธอหยิบหนังสือแผนที่มาให้ฉัน ซึ่งฉันเคยขอยืมไว้แต่เธอลืม มาให้ฉัน
แล้วพูดว่า "แล้วเย็นนี้ไปกินข้าวกันนะ"
ดีใจมากมาย อิอิ ถ้าไม่เจอกันนี่เราลืมไปแล้วนะเนี่ยยยย
แล้วเราก็แยกย้ายกันไปเรียน
มีความสุขจังโว้ยยยยย
^________^
แล้วตอนเย็นก็มาถึง
เธอบอกว่าต้องขนของย้ายหอให้เพื่อนก่อน
6 โมงแล้วก็ยังไม่มา
ทุ่มนึง เธอบอกว่าเพื่อนยังไม่เสร็จเลย เห้อ เก็บของแม่งไรนานวะ ห่า คนจะแดกข้าวด้วยกัน ขัดจังหวะชิบ
ในที่สุด 2 ทุ่ม เธอก็โทรมาบอกว่า ไปกินข้าวกันเถอะ
หะหะ
ตอนแรกกะไปแค่หลังมอ ไปนั่งกินกันเฉยๆ
แต่เธอก็อยากไปที่อื่น
เราก็ไปด้วยกัน โดยรถมอไซค์ (ของหนุ่มยะลา)
เราเป็นคนขี่ เพราะเธอขี่รถเครื่องไม่คล่อง (อ่ะนะ ผู้หญิงขี่ ผู้ชายซ้อน ... สาวแกร่งโว้ย)
เราไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกัน (เริ่มสังเกตพฤติกรรม)
นั่งแล้วก็นั่งเฉย แทนที่จะเสริฟน้ำซะหน่อย
เราเลยต้องเป็นฝ่ายไปตักน้ำมาเอง
แล้วก็ไปนั่งกินน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋
โหยยยย American Share มากๆเล้ยยยย
น้ำเต้าหู้คนละแก้ว แก้วละ 5 บาท ปา 10 บาท
หารกัน คนละ 10 บาท ... แง่ว เราไม่ได้เป็นคนสั่งปาท่องโก๋นะเฟ้ย แง้
ผิดหวังเล็กน้อย
แล้วก็ไปนั่งร้านอาหารอาหรับของเพื่อนฉัน (นั่งเฉยๆ + น้ำเปล่า 1 ขวด)
ฉันจ่ายค่าน้ำและค่าจอดรถ
อะไรวะ ทำไมกุต้องเสียตังมากขนาดนี้ด้วย
แล้วก็บิดกลับมอด้วยความเร็ว 90 km/hr
แล้วเธอก็ขับรถยนต์ของเธออันโกโรโกโส ไปส่งฉันที่หอ
ป้าหอเกือบปิดประตูซะแล้ว เห้อ เหนื่อยชิบหาย
-----------------------------------------------------------------------------
มื้อเย็นที่เรารอคอย กลับไม่หวานหอมอย่างที่นึกฝัน
ก็ต้องดูกันต่อไป
ความบ้าความหลงเธอเริ่มลดลง (มั้ง)
ไม่รู้โว้ย
กลับมาก็เจอหนุ่มยะลายิ้มให้ ... ขอบใจนะ :)
เสียตังมากมาย เหนื่อยด้วย หนักด้วย
แว้กๆ ถ้าคราวหน้ามันไม่ประทับใจอีกอ่ะนะ จบๆพอๆ
มีหนุ่มยะลาคนเดียวก็น่าจะพอแล้ว
อย่าไทร์เลยนะ ... เธอต้องทำได้ ฉันจะช่วย
