เป็นหน้าที่ของคนที่ต้องการตามหาคู่ของตน เพื่อพบรักที่แท้จริง

ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครบอกได้ นอกจากตัวคุณและคนรักของคุณ

ขณะที่คุณมีสิ่งที่มีค่าอยู่ในชีวิตของคุณ พึงถนอมกันไว้ให้ดี

ชีวิตมนุษย์นั้นไม่ยาวนาน ทุกคนมีปลายทางชีวิตเหมือนกัน

การเดินทางอาจถึง 100 ปี แต่ว่าไป เวลานั้นช่างน้อยนิด

ไม่มีใครบอกได้ ไม่มีใครรู้ ในขณะที่เรามีลมหายใจ

ทุกคนมีเวลาเท่ากัน แต่เวลาในช่วงชีวิตของคนเรานั้นยาวนานไม่เท่ากัน

เราพึงหวังให้คนรักเดินอยู่เคียงข้างตลอดการเดินทาง

แต่เราไม่สามารถบอกได้ว่า ปลายทางนั้นเป็นอย่างไร

เวลาเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่ง จงรักษาและถนอม รักให้ยาวนาน

นานเพียงพอตลอดการเดินทาง มีความรักให้กันเต็มเปี่ยม

ทำวันนี้ให้ดีที่สุด วันนี้สำคัญที่สุด เพราะเวลาเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่ง

ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครบอกได้ วันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร

เมื่อคุณพบเธอแล้ว และเธอมั่นใจในตัวคุณ จงมั่นใจในตัวคุณเอง

แล้วจูงมือกันร่วมเดินทาง ประคับประครองกัน สามัคคีกันตลอด

การเดินทางบางครั้งหนทางอาจไม่ราบเรียบ มีหลุมมีบ่อ มีขวากหนาม

คุณและคนรักต้องช่วยเหลือกันและกัน บากบั่นและพากเพียร

และหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องกระทำร่วมกันตลอดการเดินทาง

หมั่นเติมน้ำใจรัก มีน้ำใจให้แก่กันและกันให้มากๆ ความรักแท้

รักบริสุทธิ์จะไม่เกิด ถ้ามีความเห็นแก่ตัวเกิดขึ้น

ตลอดเส้นทางแห่งการเดินทางต้องมีน้ำใจและเมตตาต่อกันให้มาก

เข้าใจในกันและกันให้มาก

 

<<    January 2009   >> Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat         1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 07/01/2009

 

ปลายทางที่มองไม่เห็น    ยี่สิบหกพฤศจิกายนสองห้าห้าหนึ่ง    อย่าให้ความรู้สึกดีดี ต้องจางหายไป    เวลาในขวดแก้ว    ไม่น่าเบื่อ...ไม่สัญญา    Oº°‘¨ •• เสา เส่า เส้า •• ¨‘°ºO    ^ ^    ... 1 |